Vogelschieten voor dames, hoe is dat nu eigenlijk ontstaan?

BRUMMEN - Vorig jaar schoot voor het eerst in 411 jaar een vrouw de vogel er af tijdens het vogelschieten van het Sint Jans Gilde in Brummen. Wendi van Rheenen schreef daarmee geschiedenis.

Pas sinds 2003 is het toegestaan dat dames mogen meeschieten. Het heeft dus 20 jaar geduurd voordat het zover was. Misschien is die tijd wel goed geweest om mensen aan het idee te laten wennen dat dames meeschieten want in het begin was er behoorlijk wat weerstand. De tekst op het viaduct ‘tieten kunnen niet schieten’ is inmiddels heel erg vervaagd en daarmee ook de tegenstand. 

Hoe is dat nu eigenlijk tot stand gekomen? Op de website van het Sint Jans Gilde staat er niets over en ook het boek van Piet Verbeek met de titel “Daar komen de Brummense schutters’ vertelt er niets over. Het boek dateert dan ook van 1987 en het proces is van latere tijd.

Piet vertelt: ”Vrouwen schoten nooit mee. Ze hadden ook geen enkele functie binnen schutterijen. Vanaf het moment dat het vogelschieten meer volksvermaak werd, werd het ook een evenement dat breder gevierd werd onder de bevolking. Maar deelname aan het vogelschieten was een ‘no go area’. Vrouwen deden daarentegen wel mee aan andere onderdelen als wipvogel,- kleiduiven,- of schijfschieten en waren hierin ook succesvol. Dan ging het vaak om families waarvan meerdere leden lid waren van schietvereniging Wilhelm Tell. Uiteindelijk moest het Sint Jans Gilde door de knieën en werden vrouwen toegelaten tot het vogelschieten. De gemoederen waren daarvoor, ook onder de plaatselijke bevolking hoog opgelopen. Je zag zelfs, met enig gevoel voor humor, jongelui rondlopen op de vogelwei in t-shirts met opdruk ‘tieten kunnen niet schieten’. Die slogan is vorig jaar, met de eerste schutterskoningin in de geschiedenis van het Sint Jans Gilde een schone dood gestorven…”.

De verdere zoektocht leidt naar Jannie van Boven en Monique Schuite. Beide dames dragen het vogelschieten een warm hart toe en hebben zich hard gemaakt voor de mogelijkheid tot het vogelschieten voor dames. “Ik was vrijwilliger bij de Oranje Commissie, vertelt Jannie. Daar hielp ook Cees van der Weerden. Hij zat ook in het Gilde en zo is het gesprek wat mij betreft begonnen. Ik trof Monique Schuite die destijds voor Het Klaverblad schreef en samen zijn we op gesprek gegaan bij Hans Ruumpol die toen voorzitter was. Het Gilde bestond toen uit een generatie mannen die moeite hadden met ons idee maar dat hield ons niet tegen. Volksvermaken zou voor iedereen toegankelijk moeten zijn, was mijn motto”.

Monique vertelt: “Ik kom uit buurtschap ‘de oude Meengat’, daar werd iedere zondag vóór de Brummense vogelwei een buurtfeest georganiseerd met vogelschieten voor jong en oud en iedereen schoot mee. Mijn vader Jan Schuite was één van de gangmakers en zorgde voor de luchtbuks en de vogel. Bij mij is het dus met de paplepel ingegoten dat schieten leuk en gezellig is en dat het vooral een feest van verbinding zou moeten zijn. Dat miste ik op de vogelwei. Meisjes mochten toen wel meedoen bij de jeugd tot 12 jaar maar daarna hield het op, dat vond ik jammer. Ik kreeg in 1988 verkering met Heiny Plant en zijn vader Jan Plant was ook lid van het gilde, dus ook hier ontstond het gesprek. Als je bedenkt dat pas in 2003 het vogelschieten voor dames werd toegestaan dan begrijpt iedereen de weerstand”.

“Ik heb alleen maar positieve geluiden gehoord nadat ik Koningin ben geworden, zegt Wendi. Het is grappig dat ik nà de kermis niet meer anoniem door het dorp kon gaan. Het feest leeft zo enorm en ik ben blij dat ik daar bij mag horen en deel van uit mag maken”. 

Daarmee is alles gezegd.