Hoe vertel ik het de kinderen
Plato (Griekenland 400 voor Chr) had niet het minste vertrouwen dat het volk verstandige leiders zou kiezen. Hij had meer vertrouwen in een welwillende alleenheerser. Zoiets als koning Charles en Paus Leo XIV, die voor hun aanblijven als leider niet afhankelijk zijn van herverkiezing door het volk. Volkskantcolumniste Marcia Luyten verklaart ermee de welsprekende oppositie van Charles en de Paus tegen Trump. ‘Soft power komt harder aan dan gebulder’.
Koningen en de Paus zijn twee van de schaarse ‘welwillende alleenheerser' in hun eigen domein. Democratische leiders zijn afhankelijk, van de volksgunst. Zij manoeuvreren tussen hun overtuiging en een vermoeden wat het volk van hen wil aannemen. Leiderschap is communicatie. In het kleine wereldje Brummen is het AZC een twistpunt. Wie nadenkt weet dat je asielzoekers beter kunt opvangen dan dat ze verdwijnen in schemer van de samenleving. Die overtuiging heerst ook in onze gemeente, maar 350 vluchtelingen is te veel vinden VVD en CDA. Ze wonnen er de verkiezingen mee. Hoe kon ik dan schrijven dat het CDA 350 asielzoekers als ‘een gegeven' beschouwt, vroegen CDA-gelovigen.
Al voor de verkiezingen had ik ‘het gegeven' vermoed toen het CDA uitsprak dat het ook verantwoordelijkheid zou nemen als de Michaelshoeve groter dan 119 zou uitvallen. Ik vond het oprecht. Jan Markink, verkenner na de verkiezingen en formateur van een nieuw college, rapporteerde: "Met betrekking tot het AZC-dossier geeft het CDA aan dat er een bestuursakkoord ligt; het uitgangspunt van 350 opvangplaatsen wordt daarmee als gegeven beschouwd. Indien de VVD ruimte ziet voor aanpassingen, geeft het CDA aan de VVD hierin te zullen steunen”. Je voelt het dubbele. Het zit er niet in, 350 is een gegeven. Als de VVD wil doen alsof het anders kan, dan doet ze maar. Het CDA houdt haar niet tegen. Windowdressing. Niet ‘Plato' is het probleem, maar ‘hoe vertel ik het de kinderen'.