‘Draagvlek’
Ik dacht hem werkelijk, de toespraak die de burgemeester zou houden bij de nieuwjaarsreceptie in de Pancratiuskerk. Maar hij sneeuwde onder en zijn woordvoerder griste het praatpapier weg van de preekstoel.
Het was een afscheidsspeech. Als hij de raad Brummen heeft ingelijfd bij Rheden verkast interim Geert van Rumund weer naar zijn geliefde Wageningen. Klus geklaard, klasse. De theoloog in hem (hij studeerde theologie en geschiedenis) dreef hem ertoe het godsoordeel Rheden te verklaren: Eigenlijk moest het Zutphen zijn, maar dat had de coalitie met Lokaal Belang niet overleefd, dan toch maar het dorpse Rheden. Daar kun je geen verkiezingen mee verliezen, denken burgemeester en wethouders.
Zijn loopbaan begon Van Rumund als jongerenbegeleider bij het Wegloophuis Nijmegen. Ik weet wat jeugdige uitvliegers beweegt, is zijn onnadrukkelijke autoriteit. Hij kon natuurlijk niet voorbij aan de asieldiscussie in Brummen. Raadsleden en insprekers heeft hij royaal de ruimte gegund hun ‘voor’ of ‘tegen’ een AZC te uiten als ware het een vrije kwestie, maar dat blijkt het niet te zijn.
Den Haag regeert, ik zag ‘Mona Keizer’ vet gedrukt in Van Rumund’s rede. Hogere machten vertrouwen ons 350 vluchtelingen toe in de Michaelshoeve. Daar is geen raadsmotie, geen hoger beroep en geen lokaal verzet tegen opgewassen, wilde de burgemeester laten weten. Al helemaal niet onder een kabinet-Jetten. ‘Accepteer het nou maar en concentreer je op de begeleiding’, vermoedde ik als vervolg, maar zijn woordvoerder schoot toe, ik kon het niet verifiëren.
De toespraak rust in de bovenkamer van de burgemeester. ‘Draagvlek’ dacht ik te ontwaren, als tussenkopje. Een vlekje. Onder de bevolking is (nog) geen ‘draagvlak’ voor de herindeling , zoals een raadsforum moest erkennen. Misschien had Van Rumund willen zeggen dat het haastige eindspel een schisma heeft veroorzaakt in de regionale diensten en in de (on)gelovige burgerij. Echt iets voor een theoloog.