YaseMini en Maxi
Je ziet hem overal en altijd, ook als hij er niet is. Ik bedoel natuurlijk wethouder Van de Graaf. Liefst vijf fotografieën in het laatstverschenen Nieuws uit Brummen, met of zonder burgemeestersketen. Een open wagen sturend met naast hem z’n mooie dochter, aankomend bij het eindfeest van de Koninklijke Scholen Gemeenschap in Apeldoorn. Zijn imponerende Maxigestalte, Caesar aan de IJssel. Ik stond achter de hekken mijn kleindochter afwachtend. Hij, ondanks z’n sobere gemeentegage, in een dure cabrio. Waar doet hij het van?
Hij was het niet, zei zijn woordvoerder, zijn kinderen gaan naar school in Zutphen, niet in Apeldoorn. Mijn zinsbegoocheling komt door zijn alomtegenwoordigheid. De laatste tijd in gezelschap van cultuurwethouder Cegerek. Ze maken iets moois van onze dorpen. In Brummen bouwen de twee een cultuurhofje voor de bieb, de harmonie en de welzijnsstichting.
In Eerbeek incasseerden ze een cheque van anderhalf miljoen van het Rijk om een toeristische toplocatie te maken van het stationsgebied en de complimenten van de provincie voor hun slagvaardigheid. Er komt een PAKhuis bij, voor de bieb en de welzijnsstichting, met een overheidsloket en een Papier en Karton (PAK) museum. ‘Een belevingscentrum over het heden en de toekomst van papier’, heet het bij Gemeente Thuis. Het klinkt zwevend, maar Yasemin (Cegerek ) en Steven ( van de Graaf) geloven het.
Samen vormen ze de Mini en Maxi van Brummen. Die twee waren top in de internationale theaters. YaseMini en Maxi treden op in onze dorpen. Ik prijs hen. Ze geven Brummen en Eerbeek een cultureel hart.
Al zou hun PAKhuis slechts een dagopvang voor kunstige papiervouwers worden, dan nog blijf ik hen prijzen. Zij jengelen niet over de verloren liefde van de bestuurlijke zelfstandigheid maar geven onze gemeenschap een bruidsschat mee naar de herindeling. YaseMini en Maxi, gaat dat zien!