Het gewicht van de wereld
ColumnsCOLUMN: Daar gaan we. Drie aan elke kant zoals we het doorgesproken hebben. Stap voor stap in het eerbiedige ritme van het vertragen voor de uitvaart. Handen om de handvatten; een blik, een knik en tillen maar. De deuren gaan open en achter mij volgen de dragers. Een stukje rechtdoor, een bocht, misschien net even te krap, en dan zetten we hem neer. Ik begeleid en stem af. Geef hen de tijd voordat zij gaan zitten. We beginnen aan de uitvaart van een vader die zijn drie jonge zonen voortijdig en veel te vroeg heeft moeten verlaten.
Terwijl we door dat gangpad stappen voel ik het gewicht van de afgelopen week. Geen uitvaart is gelijk, geen familie hetzelfde, maar deze is anders en weegt wat zwaarder.
We zijn allemaal mens. We zijn zelf ouders. We hebben partners en zijn ook iemands kind. Dat ik kinderen moet begeleiden bij het dragen van hun vader is, ook voor mij, geen dagelijkse gang van zaken.
Zonen die nooit meer Formule 1 zullen kijken met hun vader. Zonen die met hem geen geintjes meer kunnen uithalen. Zonen die nog zoveel zullen groeien zonder dat hij zich met hun opvoeding kan bemoeien. Geen vader om raad aan te vragen. Enkel nog raden naar wat hij ervan zou hebben gevonden.
Stap voor stap lopen we met elkaar op het laatste afscheid af. Ze zijn dapper, ze houden zich groot en sterk. Tengere lichamen dragen het gewicht van de wereld op hun jonge schouders en houden hun moeder vast. We zien veel tijdens uitvaarten maar deze heeft meer impact.
Straks mag ik gewoon naar huis. Knuffel mijn kinderen, geef mijn kleinkind een kus. Deze jongens gaan straks naar de leegte van een toekomst die opnieuw moet worden vormgegeven. Ander leven, andere invulling, andere plannen.
Met voor altijd deze herinnering. Het gewicht van hun vader in hun handen.
Soms is het leven écht niet eerlijk.
Elselien Klein
Uitvaartleidster bij Wenz Uitvaart